Grand Hotel

“Mensen komen. Mensen gaan. Er gebeurt nooit eens iets,” merkt een gast van het meest chique hotel van Berlijn op. Maar het bioscooppubliek destijds wist wel beter. Ze waren de bevoorrechte getuigen van het glorieuze doen en laten van een legertje supersterren, aangekondigd als “de sterkste cast in de geschiedenis van de film en het toneel”. De berooide aristocraat John Barrymore. De dodelijk zieke klerk Lionel Barrymore. De nietsontziende tycoon Wallace Beery. De konkelfoezende stenografe Joan Crawford. En de gedesillusioneerde ballerina Greta Garbo. Het geniale idee om grote sterren samen te brengen in een film met vakkundig dooreengevlochten verhaallijnen bleek een meesterzet en luidde zelfs een trend in. Deze schitterende ensemblefilm kaapte in 1932 de Oscar voor Beste Film weg en blijft, vele decennia later, een tijdloos voorbeeld van glamour stijl en Hollywood op z’n best.