Screamin' Jay Hawkins - The Night And Day Of (LP)

Muziek moet zich niet opdringen in de albumrekken van welke bevolking dan ook, maar de bevolking moet zichzelf ertoe aanzetten om van muziek te genieten en een persoonlijke smaak te ontwikkelen, elke ziel moet zijn eigen mening vormen, een passie is des te groter als die is gegroeid uit een kruiselingse selectie van ervaringen. Over het algemeen, als een bepaald 'ding' een groot succes wordt, wordt dat succes groter gemaakt door de massale overredingskracht van de pers, naar sommige maatstaven hoe meer pop en hoe meer publiciteit, hoe immoreeler. De populariteit van populaire muziek heeft een gat geslagen waardoor tweederangsmateriaal zijn intrede kan doen, dit is jammer want ik geloof dat slechte muziek veel erger is dan helemaal geen muziek. Populariteit beangstigt me soms omdat het de neiging heeft om slechte muziek goed te keuren. Kijk maar eens om je heen naar wat mensen aanprijzen in de kunsten, weeg af hoeveel onbegrijpelijk is met hoeveel men doet alsof men het begrijpt. Bach is, populair in een minderheid op zijn eigen verdiensten, niet door een aanstekelijke trend, zo heb ik het graag bij mij. Velen kunnen melodieus zingen, weinigen (minder zelfs) kunnen schreeuwen. Jay Hawkins was en is uniek, hij genoot van zijn monopolie dat zich uitstrekte over het hek van Rhythm en Blues. Hij was jong, en screamin' was een middel om een doel te bereiken, dit album is niet het einde, noch het begin van. Het is één kant van Mr. Hawkins, zijn dag en nacht.